Forum:


02/06/2017 11:58, Curtiswers:
ofcjisc
02/06/2017 11:58, Curtiswers:
Narzędzia do spieków kwarcytowych
02/06/2017 11:57, Curtiswers:
zxcdyid
02/06/2017 11:57, Curtiswers:
zxcdyid
02/06/2017 11:56, Curtiswers:
zxcdyid


Katalog adresów branży kamieniarskiej

Szukasz kamieniarza? Jesteś kamieniarzem?
Technologia suchego montażu PDF Drukuj Email

Do dzisiaj na rynku polskim w bardzo małym zakresie wykorzystywana jest technologia montażu kamienia za pomocą elementów kotwiących tak zwana technologią suchego montażu. Do tej pory dominującą metodą jest mocowanie płyt na zalewkę cementową lub wykorzystywanie klejów nie zawsze odpowiednich do aktualnego zadania. Oczywiście dotyczy to budownictwa jednorodzinnego oraz małych i średnich inwestycji budowlanych. Pozytywne zmiany w tym zakresie nastąpiły przy realizacjach dużych obiektów biurowych i budynków użyteczności publicznej. Są to realizacje, które już w fazie projektowej przewidują nowoczesne technologie montażu kamienia.

Technologia suchego montażu polega na podwieszaniu kamienia do ścian budynku przy zastosowaniu odpowiednich kotw. Nie stosuje się żadnych mas wiążących cementów i klejów w przestrzeni pomiędzy płytą a ścianą zewnetrzną. Jedynym elementem spinającym obydwie płaszczyzny jest kotwa. Tak zamocowana płyta kamienna "pracuje". Dzięki naturalnemu wietrzeniu jest odporna na erozję, Metoda ta pozwala ma całkowite wyeliminowanie wykwitów z podłoża na elewacje, daje możliwość bardzo dobrego ocieplenia ścian budynku warstwą materiału izolacyjnego, w strefie pomiędzy elewacją a zewnętrzną płaszczyzną ścian. Tak wykonana elewacja zabezpiecza przed bezpośrednim działaniem opadów atmosferycznych, oraz ułatwia dyfuzję pary wodnej od wewnątrz na zewnątrz ściany przez okładzinę kamienną. Tak zaprojektowana elewacja zewnętrzna daje nam pewność, że podczas użytkowania budynku nie będziemy mieli problemów z przemarzaniem ścian lub pojawianiem się wilgoci wewnątrz mieszkań, ma to szczególne znaczenie w naszej strefie klimatycznej.

Elementy kotwiące są wykonane ze stali nierdzewnej kwasoodpornej, nieczułej na działania atmosferyczne ( deszcze, duże zawilgocenie powietrza). Różnorodność opracowanych przez nas systemów montażu daje architektom nieograniczone możliwości. Elementy kotwiące można montować na budynkach nowych jak i starych zmodernizowanych. Doskonałym przykładem jest budynek Polityki w Warszawie, powstał w latach pięćdziesiątych, a obecnie zmodernizowany zmienił całkowicie swoje oblicze. Dzięki zastosowaniu elementów kotwiących, oraz specjalnej konstrukcji stalowej można było wykonać w pełni nowoczesną elewację kamienną. Oczywiście kotwy nie tylko nadają się do elementów nowoczesnych. Istnieje możliwość wykorzystania ich do modernizacji starych elewacji jak również elewacji nowych, które mają nawiązywać swym charakterem do istniejącej zabudowy lub zabytków. Przykładem, czego są częściowo modernizowane i nowo powstałe Wały Wiślane w Krakowie.

Produkowane elementy kotwiące można podzielić na kilka grup w zależności od ich zastosowania:

  • kotwy klasyczne - stosowane do montażu płyt na podłożu żelbetowym, z cegły pełnej
  • · kotwy rurowe – do montażu w żelbecie, cegle pełnej i szczelinowej, oraz ścianach nośnych gazobetonowych w określonym przedziale
  • kotwy regulowane - montaż na dyble rozprężne w podłożu żelbetowym, przykręcane do konstrukcji stalowych, możliwość montażu niezależnie od temperatury otoczenia
  • kotwy spawalnicze - możliwość bezpośredniego wykorzystania istniejącej konstrukcji, oraz montaż elementów nietypowych
  • ruszty elewacyjne - umożliwiają podwieszanie elewacji na ścianach krzywych i nieprzystosowanych do zastosowania typowych elementów kotwiących
  • łączniki specjalne - kotwy glifowe do montażu płyt w ościeżach okiennych, parapetów
  • kotwy rusztowaniowe - montowane na stałe do konstrukcji budynku pozwalają na wielokrotny i szybki montaż rusztowań w celu mycia i konserwacji elewacji

Wszystkie rodzaje elementów kotwących są skatalogowane i dobierane dokładnie według indywidualnych potrzeb w zależnożci od rodzaju kamienia wielkości płyt elewacyjnych, dystansu pomiędzy ścianą a elewacją, sposobem montażu, układem elewacji. Wszystkie elementy kotwiące produkowane są zgodnie obowiązującymi Polskimi Normami i posiadają Aprobaty Techniczne ITB.


 

Każda elewacja musi być dobrze i od podstaw dobrze zaprojektowana, taki projekt powinien zawierać rozplanowane i podział płyt, zestawienie wymiarowe i ilościowe płyt do wycięcia, plan i schematy kotwienia, detale elewacyjne i rozwiązania dociepleń i wyszczelnien ścian, odprowadzenia wody itp., Jeżeli konstrukcja ściany uniemożliwia bezpośredni montaż kamienia na kotwach, projekt konstrukcji rusztu podtrzymującego płyty kamienne. Dzięki takiej technologii płytami kamiennymi można pokryć praktycznie każdą ścianę.


Rys1. Sposób kotwienia płyt kamiennych.

Dla projektowanych elewacji należy przyjąć szerokości fugi montażowej od 2 ¸ 10 mm zalecane szerokości fug od 6 ¸ 8 mm, ze względu na leprze dopasowanie płyt, braku konieczności wykonywania panewek pod kotwy, łatwiej jest zapewnić dylatacje elewacji. Ponadto:

  • Zasada kotwienia płyt kamiennych fugach poziomych i pionowych:
    1. kamień mocowany jest zawsze w czterech punktach
    2. kotwe do kamienia mocujemy za pomocą trzpieni
    3. gniazda pod trzpienie powinny mieć wymiar f8x40 mm
    4. rozmieszczenie wierceń płyt powinno odbywać się według nastepujących danych: p/5;p3/5;p/5(np.: dla szerokości 450mm, odpowiednio 90;270;90), przy czym minimalna odległość gniazda od naroża płyty wynosi 40 mm.
  • Elementy glifowe należy łączyć trwale z płytą główną, dla małych wymiarów glifów zalecane spinanie klamrą oraz sklejanie klejem np. Akemi.
  • Elementy parapetów należy zaprojektować tak, aby jego krawędź wychodziła poza lico elewacji ok. 30 mm, oraz w spodniej części parapetu należy wykonać rowek odcinający wodę
  • Elementy nakrywek kamiennych zalecamy montować "na mokro" oraz ich zabezpieczenie kotwami do zalewki.
  • Fugi w elewacji kamiennej na życzenie inwestora można wypełnia silikonem, w celu zabezpieczenia elewacji przed wkładaniem w fugi różnego rodzaju śmieci. Operacje te można jednak wykonać tylko do wysokości ok. 2,2 mm (zasięg rąk człowieka), wyżej nie jest wskazane ze względu na brak wentylacji elewacji kamiennej.
  • Pomiędzy elewacją a chodnikiem, kostką należy zastosować szczeline min 3,5 cm w celu zabezpieczenia elewacji przed uszkodzeniem w nastepstwie występowania mrozów oraz opadów atmosferycznych.
  • Przed przystąpieniem do wykonania elewacji powinien być wykonany branżowy projekt obejmujący:
    1. rozliczenie płyt
    2. otworowanie
    3. mape kotwienia z oznaczeniem typu i rodzaju kotw
    4. przekroje charakterystyczne, oraz detale
    5. projekt konstrukcji rusztu
    6. zasady montażu.

Ze względu na sposób montażu elewacji bardzo ważnym elementem przy rojektowaniu okładzin kamiennych są miejsca styku stolarki okiennej drzwiowej z elewacją kamienną .

  • Należy bezwzglednie zastosować szczeliny dylatacyjne pomiędzy płytą elewacyjną a ramą okienną lub ościeżnicą drzwi.
  • Należy przewidzieć sposób ocieplenia miejsca styku okna z ścianą osłonową

Bezwzględnie należy uszczelnić szczelinę powstałą pomiędzy ościeżnicą a ścianą osłonową, jest to najbardziej newralgiczny punkt elewacji, ponieważ w tym miejscu następuje pocienienie ocieplenia, miejsca te należy wyszczelnić membramą EPDM lub jej odpowiednikiem. Jest to konieczność, ponieważ zbierająca sie para wodna pomiedzy elewacją, a ścianą osłonową może spowodować skraplanie się jej na elementach stolarki a nastepnie wnikać przez warstwę ocieplenia do wnętrza budynku. Co powoduje efekt szronienia i zawilgocenia po stronie wewnętrznej ścian budynku. Przykładowe sposoby wykonania obróbek pokazane na rysunku.

Rys2. Przykłady wykonania obróbek okiennych.